zarazara

Zara  Gevorgyan (Vocals/Lyrics)

Zara, who was a total unknown to Armenia’s rock music scene, is now simply one of the best front women that Armenia has ever embraced. Her amazing voice is the gentle and sometimes chilly and frightening wind that blows against the mountainous wall of sound that is Dogma’s music. If the guys are the roots and the branches of the tree, Zara is that forbidden apple that is so irresistible. She is a real performer who can hold a big crowd in the palm of her hand by her amazing dynamic voice and her unique and amazing image. With her unique singing approach, Zara has the potential to give Armenian folklore a whole new meaning.

“This young woman can channel an incredible variety of different emotions, feelings, colours, and textures through her voice alone. Sounding menacing one note, smiling and comforting the next, it’s like meeting a mysterious goddess from the past, speaking an unknown toungue, reeking of ancient heritage.[…] In a metal world where most female singers seem content to stick to their soprano virtuosity (and their boobs), the incredible variety of Zara’s singing proves that there are many more roads to be travelled”. NO CLEAN SINGING webzine / USA

 

Musically Dogma are more than good enough to make it purely as an instrumental band if they wanted to, but why settle for that when, by adding a more than just brilliant vocalist, you can be “the best musical Metal band this side of Mars”? Zara‘s vocals are an instrument in their own right, and the raw emotion of her vocals brings out the mood of the music as a whole. She has great control, versatility, subtlety and power. The vocals, like the music, can easily be enjoyed on their own; but together they make an awesome combination…” FEMME METAL WEBZINE / Italy

 

Self-biography by Zara

*My embryo was formed when mom was 18-19 years old when she was studying at the University, so we were getting prepared for her exams together. She used to read a lot, and for me not to get bored, she used to put earphones on my ears and play classical music for me… Assumptions…

*When I was born, my mom’s aunt, who was my midwife, was gob smacked because of my blue color and ugliness. She was just able to utter that it was a girl. She grasped me and took me away from my mom’s sight. After a long lasting meticulous examinations they got assured that the object in their hands was not a frog but me, and except my ugliness I did not have any other flaws. Although later on, every time upon seeing me my great aunt used to repeat: “Thanks God, thanks God, the child is getting beautiful day by day”.

*When people used to say that I was a sweetie girl, I thought that the “sweetie” was the beauty spot on my right cheek… Also, I had 2 scars – one is near my spot on my cheek. I got it when I ran with a lemonade bottle and fell down. The cork got stuck in my cheek. The next scar is on my forehead. It happened when I rushed after my toy rolling down into a deep hole. That’s when I fell on something made of steal. As a result I had a deep wound on my forehead, but my mom did not allow doctors to use stitches. She thought I’d turn uglier.

*Since I had a good ear (you probably guessed why), they decided that their doughter should become a musician… a pianist… but my black and ugly fingers crushed any optimistic hopes for my mom. Somehow, against my will, I was sent to music school. Although there were subjects that I enjoyed, mainly solfeggio, musical literature and choir. The diploma is now resting in my socks drawer. My only gain from seven years of music school were my long and beautiful fingers…

At the age of 6 I played chess but did not beat Aronyan. At the age of 12 I rode a horse and did not fall! At 13 I danced, they did not take me to France. Since I was 14 years old I started playing basketball, but didn’t become taller. At 16 I went to the university but couldn’t find it. At 17 I tutored English, they did not pay me any money. At the age of 18 I was an adult, they did not believe me. I practiced Korfball, they asked “What is it?”. I played Renju, they asked “What is it?”. I got on a plane and did not get scared! At 20 I rebelled, they did not lower the tuition. I practiced Tong-Il-Moo-Do, they asked “What is it?”
I shook my head, it remained on my shoulders.
(Everything went smoothly and according to the plan).

I met Vardan…

I met Heno….

We met Derik…

I achieved what my heart desired…

I understood that my only gain in life was not just my long fingers….

______________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________

Զառան, ով մինչ այս բոլորովին անհայտ էր հայաստանյան ռոք երաժշտության ասպարեզում, այժմ այն լավագույն երգչուհիներից է, որոնց Հայաստանը երբևէ ունեցել է: Նրա հիասքանչ ձայնն այն մեղմ, իսկ երբեմն էլ` սարսափազդու քամին է, որը փչում է ընդդեմ երաժշտության լեռնոտ պատնեշին`Դոգմայի երաժշտությանը: Եթե Հենոն, Վարդանն ու Դերիկը ծառի արմատներն են, ապա Զառան այն արգելված պտուղն է, որն այդքան գայթակղիչ է: Նա կարող է մի ամբողջ ամբոխ պահել իր ափի մեջ` շնորհիվ իր դինամիկ ձայնի, յուրահատուկ ու հիասքանչ կերպարի: Երգեցողության իր յուրահատուկ մոտեցմամբ Զառան ունի այն ողջ պոտենցիալը, որը հայկական ֆոլկլորին կարող է ամբողջովին նոր իմաստ հաղորդել: 
Անդրե Սիմոնյան

ԶԱՌԱ՝ ԻՆՔՆԱԿԵՆՍԱԳՐԱԿԱՆ

– Սաղմս ձևավորվեց, երբ մաման 18-19 տարեկան էր, սովորում էր երկրորդ կուրսում ու իրար հետ քննության էինք պատրաստվում: Ինքը շատ էր կարդում ու որպեսզի ես էլ չձանձրանայի, ականջակալները դնում էր ականջներիս ու դասական երաժշտություն միացնում: Ենթադրություններ….

– Երբ ծնվեցի, իմ ծնունդն ընդունող մամայիս մորաքրոջ լեզուն կապ ընկավ իմ գեշությունից ու կապտությունից, մենակ կարողացավ մրմնջալ, որ աղջիկա, ինձ ճանկեց ու տարավ դուրս` մամայի աչքից հեռու: Երկար ու ձիգ ֆլան-ֆստան հետազոտության ենթարկելուց հետո համոզվեցին, որ իրենց ձեռքինը ոչ թե գորտ է, այլ` ես, ու բացի գեշությունից, ուրիշ ոչ մի արատ չունեմ: Չնայած, հետագայում մորաքույրն ամեն անգամ ինձ տեսնելիս ասում էր` «մաշ ալլահ, մաշ ալլահ,, երեխան գնալով սիրունանում է..»

– Երբ ասում էին, թե «չամիչ» երեխա եմ, մտածում էի, թե «չամիչը» աջ այտիս վրայի խալն է…. Ունեմ նաև 2 սպի` այտիս խալի կողքին – լիմոնադի շիշը ձեռքիս վազեցի, ընկա, լիմոնադի խցանը խրվեց այտիս մեջ; ճակատիս – փոսը գլորվող խաղալիքի հետևից նետվեցի ու ընկա երկաթի վրա, ճակատս բացվեց, մաման չթողեց, որ կար տան, վախեցավ, որ էլ կգեշանամ:

– Որոշեցին, որ քանի որ սլուխս տեղն է, (դա, երևի թե հիշում եք, թե ինչի արդյունք էր) իրենց աղջիկը պետք է երաժիշտ դառնար…դաշնակահար… Բայց սև ու տրճե մատներս մամայի մոտ լավատեսական հույսեր չէին թողնում… գեշ…գեշ… էսքան էլ գեշ…Զոռով-շառով 7 տարին գնացի հիմնականում սոլֆեդջիոյի, երաժշտական գրականության ու խոռի խաթեր: Դիպլոմը հիմա գուլպաներիս դարակում ննջում է, իսկ քյարս մեկը մնաց` մատներս երկարեցին, սիրունացան…

… 6 տարեկանում շախմատ խաղացի` Արոնյանին չհաղթեցի: 12 տարեկանում ձի քշեցի` չընկա: 13 տարեկանում պարեցի` Ֆրանսիա չտարան: 14 տարեկանից բասկետբոլ խաղացի` չբոյովացա: 15 տարեկանում մազերս կտրեցի` չճանաչեցին: 16 տարեկանում համալսարան գնացի` տեղը չգտա: 17 տարեկանում անգլերեն պարապեցի` փողս չտվեցին: 18 տարեկանում չափահաս էի` չհավատացին: Քորֆբոլ պարապեցի` հարցրեցին «էդ ի՞նչա»: Ռենձյու խաղացի` հարցրեցին «էդ ի՞նչա»: Նստեցի ինքնաթիռ` չվախեցա: 20 տարեկանում բունտ արեցի` վարձը չիջեցրին: Թոնգիլմոդո պարապեցի` ասեցին. «էդ ի՞նչա»:

Գլուխս թափ տվեցի` չպոկվեց:

(Ամեն ինչ եղավ սահուն ու ճիշտ ժամանակին…)

– Հանդիպեցի Վարդանին…..

– Հանդիպեցի Հենոյին…

– Հանդիպեցինք Դերիկին…

– Սրտիս ուզածին հասա….

– Հասկացա, որ քյարս մենակ մատներիս երկարելը չէր…