And meet the guy behind almost all of our photos! Mko/Mukuch/Mkrtich Nazaryan! Our good friend, talented photographer, great person with a good eye!

Dogma with the top guy of the Council of Europe

Wanted to present him long ago… If you have been at our solo concerts you must have thundered for a second due to the unexpected appearance and powerful growl of Vardan Araqelyan from the ex-Aramazd band. We just experimented, but so perfectly the vocals harmonized with each other on the song “Colours” that now we don’t see it without Vardan’s participation. And as a matter of fact we play it during our own gigs only.

Why are you so sad, alone...

But so happened that Vardan appeared 5 minutes before our appearance on the stage at Shahumyan Square and wished to perform… and the wider audience of different musical tastes gathered there got acquainted, maybe astonished or petrified of the power of sound and voices openair. Such a bliss!

Colors in your eyes... find them in your dreams...

DP’s monitor engineer Rob, great person with an access to the Space from his own observatory.  And the flowers are from another wonderful person, Gillan’s assistant Sally, whose talent I discovered here.

Another moment and…here they are – the moment when timidly dreamed dreams come true… and the rain is a balm anymore.

The great jazz fusion guitarist and composer John McLaughlin and his band “The 4th Dimension” gave a concert on April 28, 2010 in Yerevan! Proud to say this as promoters of the event!

Dear John, all the venyl disks, CDs, booklets, posters I asked you to sign were meant for your fans who requested me to pass your touch on to them;)

in a balm... off the plane, under the rain.

With his band complied of virtuous musicians and wonderful people such as Gary Husband – true instrumentalist, who plays keyboards and switches over to drums with ease, Mark Mondesir – brilliant drummer with perfect sense of rhythm and music, whom we had already had the pleasure of knowing back from Jethro Tull concert, Etienne M’Bappe – the finest bassist, whose gloved fingers glide imperceptibly flowing into a perfect bass melody, the legend of guitar John McLaughlin, restrained as a man on the stage, joking constantly behind it, played his “4th dimension” virtuous and divine music, passionately playing his guitar, bringing out the euphoric feeling which infected everyone, passed this elation to every music-lover.

Not only the rain was a balm anymore, but anything and everyone…

no...just no comments!

Quoting Official Jethro Tull website:

Ian Anderson – 2010

September 24 Yerevan, Armenia Opera House, Sayat-Nova Street with the Yerevan Symphony Orchestra

Guest Act for Yerevan – Zara from Dogma

Zara, the lead vocalist of the Armenian band Dogma, will join Ian as a special guest for the Yerevan date. In Ian’s words, Dogma is….”The best musical metal band this side of Mars. Amazing bass player. Brilliant vocals. Searing guitar. Thundering neutron drums. This band feature instruments which are weapons of mass destruction…. Oh, to be so young.”

It includes 9 tracks and a booklet with lyrics, + 2 bonus tracks.

You can get it from the CD shops “Star City” & “Disk Planet” on Abovyan street.

Wishing everyone merry Christmas, boundless joy and smiles for the New Year!!!

Best wishes,

Dogma

On December 27, Sunday, 8p.m. Dogma will give a live in concert at a newly opened wonderful venue – MEZZO Classic House /Isahakyan 28, right next to the Dramatic Theatre/!!! The best Armenian rock musicians  will join us to celebrate together:

Dogma’s 2nd Birthday

New Year Eve

DOGMA DEBUT ALBUM!!!

… And much more to discover on that day!  Make sure not to miss this!

____________________________________________________________

Դեկտեմբերի 27-ին` նախատոնական կիրակի օրը, ժ. 20:00, Դոգման համերգով հանդես կգա նորաբաց ու շատ գեղեցիկ Mezzo Classic House ակումբում /Իսահակյան 28` Դրամատիկական թատրոնի հարևանությամբ/: Այդ օրը լավագույն հայ ռոք երաժիշտները կմիանան մեզ` միասին տոնելու`

Դոգմայի ծննդյան 2-րդ տարեդարձը,

Նոր Տարին,

ԴՈԳՄԱՅԻ  ԴԵԲՅՈՒՏԱՅԻՆ ԱԼԲՈՄԸ!!!

Կհանդիպենք!

Now our band is enlarged!!! Our Derik is now a double-father! In September little Suren Vardumyan was born, a little angel, probably drummer in the future (though his eldest sister Ani has already taken it on ), or maybe a singer, or an actor like his parents.

Welcome to the family!!!

Future!

Meet other members of our band – Now Henry has got two new guitars  - acoustic guitar Yamaha CPX 15-WA and electric guitar Peavey. Both are handcrafted guitars.

With the latter guitar Henry performed at the Guitar Festival, and it was actually the same guitar which “crashed” while playing on it. (Don’t know what happened then, but the guitar is ok now). Luckily he had the other guitar with him, but this incident was the reaso that journalists wrote about it (funny right, it was not about music, but the fact that a guitar crashed during the show…wow, who would guess!!!)

And eventually, our bride, who we, Vardan particularly, have been waiting for for some 6 months! Specially made for Vardan Grigoryan by Armen Blbulian!!!

Vardan with his treasure

It’s so marvelous, sounds soft and perfect. Words can’t really describe this beauty, you should see and feel it live! But be aware, Vardan doesn’t let anyone get close to his treasure!

Specially made for Vardan Grigoryan by Armen Blbulian

Finally we have released a promo CD with 5 songs on it, before the whole CD will be ready or available on the internet.

So now, equipped with new “ammunition” we are ready to invade . Expect a live in concert in the future with a number of new songs.

Yeah, and me… I’m already wearing my red warm hat, it’s pretty cold outdoors, and waiting for the muse to visit me with a basket of  lyrics for our new songs.

And this photo just for a change!

Found a ladybird in my photo archives

Uriah Heep and Dogma – Veni Vidi Vici

Very nice people, open hearted and down to earth, indeed, who gave a great concert full of positive, nostalgia, melodizm and drive, who liked our hospitality a lot and wished to come back again! Hopefully it will happen!  Thanks Uriah Heep!!!

Tasting Armenian Cognac right off the plane – Cheers!

Mick liked their tour to the Cognac factory… uh, and he liked my hair as well

Guess Vardan and Derik had a deal to wear the dogma shirts for that day

THE  BASSISTS. DOT!

Bernie signing dime a dozen of posters – “It costs me nothing, but is everything for them”.

This is all about rock, nothing else!

Here find the review of the UH concert in Yerevan by Zara at Vibrographus webpage (English version will be soon).

We were getting prepared for a rehearsal, but started improvising, as usually, and as a result, a new song was born

Գուլպայիս ծակը մեծ,

Ժամանակ չկա, որ կարեմ, կարկատեմ,

Թել-ասեղ չկա…

Վերմակս կփռեմ, արեւին կտամ,

Փողոցը ջրջնեմ, շեմքին ծափ կտամ…

(Խաղերս)

Նվիրած մատանին, մատանին,

Սպիտակ ոսկուց է, չէ արծաթից է,

Սպիտակ ոսկուց է, չէ արծաթից է,

Մատանու քարերը, քարերը

Ադամանդից են, չէ հա ստից են,

Ադամանդից են, չէ հա ստից են,

Նշանեցին մեր Մարոյին,

Տվին չոբան Կարոյին…

(Խոսկապ)

Ես անկոչ հյուր եմ կողմնակի, այլ մոտիվ,

Ճերմակ եմ հագել, ճերմակ եմ ես լրիվ,

Ինքնակոչ հարս եմ դարձել ես՝ ալտերնատիվ։

(Հարս)

«Դոգմա» խմբի երգերի այս տողերն ինքնատիպ ռոք երաժշտության հետ այնպիսի պարոդիա են ստեղծում, որը ոչ թե ծաղրանմանակում, այլ ժամանակակից կոնտեքսի մեջ դնելով՝ նոր իմաստ է տալիս Ֆոլկլորիկ կենսախինդ զվարթությանը։ Պոչը ջրում մոռացած ջրահարսի հակահեքիաթը, խոսկապի՝ ոչ թե ադամանդից, այլ «ստից» քարերով մատանին, ծակ գուլպայով շեմքին ծափ տվողի չարաճճի կայտառությունը, որ կենցաղը տոնի է վերածում, համառ սիրահարի «աներեսությունը» գումարվում է ուժեղ «դրայվով», խաղիկային մեղեդայնությամբ, կոնտրաստներով, կտրուկ վերելքներով ու վայրէջքներով երաժշտությանը, որի մեջ շեշտված իրոնիկ ու սարկաստիկ տարրեր կան:

Այսպես ոչ թե ճակատային հակադրությամբ ձեռնոց է նետվում ֆոլկլորիկ ինքնության քաղքենական պատկերացումներին (որ «զարգացած» լինելու քաղքենության մյուս երեսն է), այլ այդ պատկերացումները վերամարմնավորելով ու ֆոկուսը տեղաշարժելով՝ փոխակերպում, նոր բովանդակություն է հաղորդում դրանց` ներսից փլուզելով կարծրատիպերը։
Ինչպես իր «փեսացու դիակի» հարսանիքին հյուր գնացած երգի հարսն է «ալտերնատիվ», այնպես էլ մեր այսօրվա երաժշտական աշխարհում ալտերնատիվ է «Դոգմա» ռոք խումբը։ Նրանց չեք հանդիպի եթերում, գլամուրային աշխարհում ու մամուլի էջերում, աստղային էլիտար «տուսովկաներում», նրանք հրաժարվում են PR-ի, գովազդային, շոուբիզնեսային խաղի կանոններից ու մտավորական ամբիոններից։ Նրանք ապրում են իրենց ստեղծած անդըրգրաունդային «ռոք կայսրությունում», որը ռոք նվագողների ու ռոք լսողների հայրենիքն է։

Երգերի հեղինակ Հենրիկ Գրիգորյանը (սոլո կիթառ) իրենց երաժշտությունը բնութագրում է «ձագարի էֆեկտով». անձրեւի հազարավոր կաթիլները թափվում են ձագարի տարբեր մասերում, սահելով միանում, գումարվում են, ասոցիատիվ խմբեր կազմում, ապա այդ խմբերն էլ կիտվում, կենտրոնանում են ու վազում ձագարի ծորակից: «Դոգմայի» երաժշտություննասես «գեղադիտակ» է, ուր երաժշտական տարբեր բաղադրիչները, հայելային սիմետրիկ կառուցումներով ու փլուզումներով, ասոցիատիվ պատկերների հավաքումով ու ցփնումով (որոնք, իհարկե, ենթարկվում են երաժշտական հստակ կանոնների) ի վերջո հանգեցնում է մի կիզակետի՝ «ձագարի» ելքին։ Եվ եթե երբեւէշոուբիզնեսից կտրականապես հրաժարվող այս խումբը տեսահոլովակ պատրաստի, ապա ոչ թե «թեժ տասնյակում» հայտնվելու համար, այլ միայն այն նպատակով, որ տեսողական պատկերների լրացուցիչ ասոցիացիաները կատալիզատոր դառնան իրենց երաժշտության համար:

Վարդան Գրիգորյանը (բաս կիթառ) ասում է, որ Հայաստանում ավելի տարածված է «կլիզմայի էֆեկտը» տարբեր երաժշտական ժանրերի մեջ։ Երբ փորձում են նմանակել հաջողության հասած հայտնի խմբերին, եւ դրանով կլիզմայի պես սեղմում ու զոռով ուղղորդում են հանդիսատեսին դեպի ծանոթ կուռքերի հայտնի գործերը՝ կարծելով, թե այդպես կարելի է կրկնել նաեւ նրանց հաջողությունը։ «Կլիզմայի էֆեկտ» է նաեւ PR-ը, գովազդը, «չեմ տեսնում ձեր ձեռքերը» կոչերը, որոնք մեխանիկական ազդեցությամբ են ստանում հանդիսատեսի վեր պարզած ձեռքերը. «MTV-ն էլ է «կլիզմա» անում, բայց Հայաստանում դա շատ գռեհիկ է արվում»:

Խմբի յուրաքանչյուր անդամ «Դոգման» իր ճակատագրական հանգրվանն է համարում, բայց չորս երաժիշտներից ամեն մեկն իր առանձին ճանապարհով է եկել հատվել «Դոգմա» խաչմերուկին: Երկու ավագ երաժիշտները՝ Հենրիկն ու Վարդանը, հայտնի MDP խմբից են (1994-2007թթ.), Դերենիկ Վարդումյանը (հարվածային գործիքներ) «Արամազդ» դեթ-մեթալի խմբում է նվագել։ Ճակատագրական են համարում, որ MDP-ն ու «Արամազդը» միաժամանակ կազմալուծվեցին, տղաները միացան, իսկ Զարուհի Գեւորգյանը (վոկալ եւ տեքստերի հեղինակ) «օդից ընկավ»` որպես երկնային պարգեւ. եկել էր իրենց ստուդիա ձայնագրվելու եւ… դարձավ «Դոգմայի» երգչուհին։

2008թ. հունվարին «Դոգման» Տիկնիկային թատրոնում ներկայացավ իր առաջին փակ համերգով։ Մեկ տարում խումբը մասնակցել է տասնյակի չափ փառատոնների, որոնցից 2-ը՝ միջազգային, ունեցել է մենահամերգներ, այժմ ավարտում է աշխատանքներն առաջին ալբոմի վրա, որից բացի թողարկելու է նաեւ DVD ,DOGMA Live2008ե։

Խմբի կայքէջում (www.dogma.am), ուր յուրաքանչյուրը ներկայացնում է իր պատմությունը, Դերիկը, որ նաեւ երգում է «Հովեր» երգչախմբում, իրեն լոռեցի է համարում, քանի որ շատ է սիրում բլդրղանի թթու, եւ լոռեցի պապի բարբառով գրում է իր հեքիաթը՝ Վարդմանց Դերիկ ստորագրությամբ.

«Լինում ա, չի լինում, մի արու ըրեխայ ա լինում: Էս ըրեխեն մենձանում դառնում ա 4 տարեկան ու էլ չի հարցնըմ պղինձ, ափսե, աման-չաման… Որդեղ պտահի տո էլ փետով, էլ գդալով էնքան ա դմփացնում, որ տնեցոնց ու հարեւանների համբերութինը հատնըմ ա:

Մի օր էդ ըրեխի հոքիրը գիշերը միտք ա անըմ ու ըռավոդը կանուխ`դեռ լիսը տակավին չբացված, գնըմ ա երաժշտական գործկեքերի խանութ ու էդ շեկլիկ ըրեխի հմար մի դհոլ ա առնըմ: Ու էդ դհոլովն էլ կնքվըմ ա էդ տղի հարվածային ճակատագիրը»։

Դեռ մոր փորում դասական երաժշտություն լսող Զառան երբ ծնվել է, ծնունդն ընդունող մոր մորաքրոջ լեզուն կապ է ընկել աղջկա գեշությունից ու կապտությունից, «երկար ու ձիգ հետազոտության ենթարկելուց հետո համոզվեցին, որ իրենց ձեռքինը ոչ թե գորտ է, այլ՝ ես: Որոշեցին, քանի որ սլուխս տեղն է, իրենց աղջիկը պետք է երաժիշտ դառնա՝ դաշնակահար: Բայց սեւ ու տռճե մատներս մամայիս լավատեսություն չէին թողնում: Զոռով-շառով 7 տարին գնացի սոլֆեդջիոյի՝ երաժշտական գրականության ու խոռի խաթեր: Դիպլոմը հիմա գուլպաներիս դարակում ննջում է, իսկ քյարս մեկը մնաց՝ մատներս երկարեցին, սիրունացան»: Բայց երբ հանդիպել է Վարդանին, Հենոյին ու Դերիկին, հասկացել է, որ «քյարը մենակ մատների երկարելը չէր», եւ «անճոռնի ճուտիկը» դարձել է «Դոգմայի» չքնաղ արքայադուստրը: Երաժշտական քննադատ Անդրե Սիմոնյանը գրել է. «Զառայի հիասքանչ ձայնը, որ նուրբ է, երբեմն սառն ու ահարկու, քամու պես փչում է Դոգմայի երաժշտության լեռնացող պատի դեմ: Զառան իր ափերի մեջ կարող է պահել մեծ բազմություն` սքանչելի, դինամիկ ձայնով ու բացառիկ կատարումով»:

Խմբի երկու ավագների ռոք կենսագրությունն ավելի հին է. Վարդանն ու Հենոն դեռ Սովետի տարիներից են նվիրվել այն ռոքին, որը մերժում էր սովետական ցենզուրան։ Հայաստանում հիմնականում ռոքի երկու գերակշռող տեսակ էր ձեւավորվել. մեկը՝ ռուսական ազդեցությամբ, որի երկրպագուն ռուսախոս ինտելիգենցիան էր, որ «հեւի մեթալին» ասում էր «խեւի մեթալ»: Մյուսը գավառական, էստրադային վոկալ գործիքային անսամբլների բազայի վրա ստեղծված «ռոքն» էր, որ այդպես էր կոչվում միայն էլեկտրական կիթառի կիրառման պատճառով:

Վարդանը զարմանում է, որ Սովետի ժամանակվա «տխմար էստրադան», երբ ստիպված էիր Կոբզոնին ու նրա հայկական տարբերակներին լսել, հիմա դասական է համարվում։ Հիշում է, թե ինչպես երիտասարդական «դրայվն» ու ադրենալինը, որ ուզում էր պատռել ցենզուրայի թաղանթն ու դուրս գալ, արտահայտման էր ձգտում ռոքի մեջ։ Բայց մի տեսակի մտածողության ու երաժշտության իշխանությանպայմաններում տարբերվողը վատն էր, «իզգոյ» էր սիստեմի մեջ։

Դերիկի պես Վարդանն էլ իր գործիքը գտնելը ճակատագիր է համարում. «մաթեմատիկաբժշկական» ընտանիքում, որտեղ շատ էին սիրում դասական երաժշտություն, որոշում են տղային դարձնել պրոֆեսիոնալ դաշնակահար՝ տալով մասնավոր կրթության ժամանակակից հայ դասական երաժշտության հայտնի կոմպոզիտորներից մեկի՝ Մարտին Իսրաելյանի կնոջ մոտ: Հինգ տարի պարապելուց հետո որոշում է թողնել դաշնամուրը: Սկսում է կիթառ նվագել, հասարակ ակուստիկ կիթառից փորձում է ստանալ ամենաանհավանական ձայները՝ ամենաանհավանական լարվածքով (աջի փոխարեն՝ նվագում է ձախով՝ հնարելով իր սեփական լարվածքը): Հետո ծնողներից լավ գործիք է պահանջում, ծննդյան օրը բաս են նվիրում՝ կարծելով՝ կիթառ է: Այդ պահից որոշվում է Վարդանի ճակատագիրը՝ բասիստ, որը «բնավորությունէ. մեծ պատասխանատվություն, մշտական լարում, որպեսզի ֆունդամենտն ամուր լինի. բաց ես թողնում ավելի հաճելին ու ցանկալին՝ փորձելով դա գտնել քո կառուցած ֆունդամենտի անհրաժեշտությունը գիտակցելու մեջ», եւ դա նմանեցնում է մաթեմատիկական խնդիր լուծելու հաճույքին:

Նա տարբեր խմբերի կազմում ռոք էր նվագում պադվալներում ու կռիշներին, գարաժներում ու անգամ տան բալկոնում։ Թաղում նարկոշից մինչեւ ինտելիգենտ թարս էին նայում ու խոսում երկար մազերի, ռոք լսելու վրա, ուր մնաց՝ ռոք նվագեիր։ Համերգ արտոնող չինովնիկները երբ իմացել են, որ իրենք են իրենց երգերը գրում, հռհռացել են՝ խի դուք ո՞վ դառաք, որ երգ գրեք, դրա համար կոմպոզիտորների միություն կա։ Ու համերգն արգելել են։ Մի անգամ` չինովնիկների անփութության հետեւանքով, Վարդանն իր «Սոմա» խմբով հայտնվել է Նոր Հաճընում կազմակերպված երաժշտական փառատոնում, ուր «փողկապավոր կոմսոմոլներն» էին ելույթ ունենում, բայց երբ իրենց վոկալիստը մայկան հանած է բեմ դուրս եկել ու կիթառի սոլոյի ժամանակ կիթառիստի առաջ նետվել ծնկաչոք, ժյուրին սարսափել է, ոստիկան են կանչել ու կազմակերպիչներին նկատողություն արել։

Վարդանն արդեն հուսահատվել էր ու որոշել թողնել ռոքը, երբ 94-ին երիտասարդական պալատում կազմակերպված փառատոնի ամենավերջում ելույթ է ունեցել MDP խումբը, որը արմատապես տարբերվում էր բոլորից։ 30-ից ավել խմբերի մեջ, որոնց մեջ էր նաեւ հենց իր «Սոման», այնքան յուրահատուկ է եղել MDP-ն, որ Վարդանի հուսահատությունը կտրուկ փոխվել է ոգեւորության։ Նա համոզված է, որ MDP-ի անունը պիտի ոսկե տառերով գրվի հայկական ռոքի պատմության մեջ։ Այդտեղ ծանոթացել է MDP-ի Հենոյի հետ եւ ուրախացել, որ նրա ստեղծագործության մեջ իր փնտրած միտումները կան, ընդգրկվել է խմբում։ Միասին էդ մութ ու ցուրտ ու փակ պայմաններում փորձել են ոչ միայն համերգ, այլեւ ռոք փառատոն կազմակերպել, երբեմն նույնիսկ՝ լեւի լույսով։

Հենրիկի պատմությունը կայքէջում դատարկ սպիտակ էջ է, նա երբեք իր մասին չի խոսում։ Սակայն «Անկախը» կարողացավ մասամբ բացահայտել ճերմակ էջի համրության տակ թաքնված պատմությունը: Երբ Հենրիկը MDP խմբով Ռոստով գնաց, ռոքից բեխաբար Ռոստովում մեկ տարի անց արդեն ռոք շարժում սկսվեց խմբի աշխատանքների շնորհիվ, խումբը հեռուստատեսային երաժշտական հաղորդումներ էր անում, եւ երբ կազմակերպվեց հարավ-ռուսաստանյան ռոք-փառատոն, Հենրիկը` որպես հեղինակավոր երաժիշտ, ընդգրկվեց ժյուրիի կազմում։ Ռուսաստանից հետո Հենրիկը Ամերիկա է մեկնում, եւ երկու տարվա ընթացքում նրան տարբեր խմբերից հրավիրում են նվագելու իրենց կազմում, բայց նա հրաժարվում է անգամ հայտնի պարսկուհի աստղի հրավերքից ու Հայաստան վերադառնում՝ MDP-ի աշխատանքը շարունակելու։ Հենրիկը ամեն ինչ է նվագել կիթառով՝ դասականից մինչեւ ֆլամենկո, կիթառի վրա «գլուխկոնծի» տալու շատ փորձ ունի, բայց այսօր դա թողնում է վարպետության վարժություններ սիրողներին, քանի որ արվեստի հատկանիշը կատարողական վիրտուոզությունը չի համարում, այլ ստեղծագործությունն ու նորությունը: Ըստ նրա՝ այսօր, երբ ինֆորմացիան շատ արագ է, գլոբալիզացված աշխարհում առաջացնում է ունիվերսալ նմանակումների դաշտ, երբ հաջողության հասած ցանկացած բան ուղղակի վերարտադրվում է ամենուրեք: Եվ այն պայմաններում, երբ համակարգչով կարելի է գտնել փրեսեթներ՝ երաժշտական պատրաստի շաբլոններ, եւ կոճակը սեղմելով ստանալ ցանկացած ժանրի կարծրատիպային արտադրանք, ստեղծագործողի խնդիրը դադարում է զուտ պրոֆեսիոնալ վարպետության ցուցադրում լինել։

«Դոգման» նկատում է, որ այսօր նույնիսկ բալլադները կամ ակադեմիական երաժիշտների՝ նոտաներով նվագածն են ռոք անվանում, իսկ «սեւ» երաժշտության ազդեցությամբ ձեւավորվում է մեր «քյառթուների» երաժշտությունը: «Դոգման» չի ուզում պարզապես տեղավորվել կեսդարյա պատմություն ունեցող, բազմիմաստ ու արդեն կոնկրետ ոչինչ չնշանակող ռոքի բազմազան ուղղություններից ինչ-որ մեկի մեջ, դառնալ դրա հերթական մասնիկը, որ ընդամենը մշակութային վերարտադրություն կլինի։ «Դոգման» արվեստ է ստեղծում, որը նոր էջ է երաժշտության մեջ եւ հավակնություն ունի նոր ժանր կոչվելու: Եվ վաղ թե ուշ վաննայի մեջ ընկղմվող հազարավորների մեջ կհայտնվի մեկը, որ կհայտնաբերի այդ ժանրի անունը ու կգոռա՝ էվրիկա։

Source: Ankakh

Recently a small article about Dogma was published in “Metalized” Magazine (http://www.metalized.dk/) , which is the biggest heavy metal magazine in Denmark and is sold throughout Scandinavia. It aroused readers’ interest. After a listen to Dogma’s music several musicians expressed their positive opinion and wished to see Dogma in Denmark.

Read the article about DOGMA at “Ankagh” Weekly, August 20-27 edition N14.

Կարդացեք Դոգմայի մասին հոդվածը «Անկախ» շաբաթաթերթում, oգոստոսի 20-27-ի` 14-րդ համարում: