“Անկախ” շաբաթաթերթ
Վիոլետ Գրիգորյան
Գուլպայիս ծակը մեծ,
Ժամանակ չկա, որ կարեմ, կարկատեմ,
Թել-ասեղ չկա…
Վերմակս կփռեմ, արեւին կտամ,
Փողոցը ջրջնեմ, շեմքին ծափ կտամ…
(Խաղերս)
Նվիրած մատանին, մատանին,
Սպիտակ ոսկուց է, չէ արծաթից է,
Սպիտակ ոսկուց է, չէ արծաթից է,
Մատանու քարերը, քարերը
Ադամանդից են, չէ հա ստից են,
Ադամանդից են, չէ հա ստից են,
Նշանեցին մեր Մարոյին,
Տվին չոբան Կարոյին…
(Խոսկապ)
Ես անկոչ հյուր եմ կողմնակի, այլ մոտիվ,
Ճերմակ եմ հագել, ճերմակ եմ ես լրիվ,
Ինքնակոչ հարս եմ դարձել ես՝ ալտերնատիվ։
(Հարս)
«Դոգմա» խմբի երգերի այս տողերն ինքնատիպ ռոք երաժշտության հետ այնպիսի պարոդիա են ստեղծում, որը ոչ թե ծաղրանմանակում, այլ ժամանակակից կոնտեքսի մեջ դնելով՝ նոր իմաստ է տալիս Ֆոլկլորիկ կենսախինդ զվարթությանը։ Պոչը ջրում մոռացած ջրահարսի հակահեքիաթը, խոսկապի՝ ոչ թե ադամանդից, այլ «ստից» քարերով մատանին, ծակ գուլպայով շեմքին ծափ տվողի չարաճճի կայտառությունը, որ կենցաղը տոնի է վերածում, համառ սիրահարի «աներեսությունը» գումարվում է ուժեղ «դրայվով», խաղիկային մեղեդայնությամբ, կոնտրաստներով, կտրուկ վերելքներով ու վայրէջքներով երաժշտությանը, որի մեջ շեշտված իրոնիկ ու սարկաստիկ տարրեր կան:
Այսպես ոչ թե ճակատային հակադրությամբ ձեռնոց է նետվում ֆոլկլորիկ ինքնության քաղքենական պատկերացումներին (որ «զարգացած» լինելու քաղքենության մյուս երեսն է), այլ այդ պատկերացումները վերամարմնավորելով ու ֆոկուսը տեղաշարժելով՝ փոխակերպում, նոր բովանդակություն է հաղորդում դրանց` ներսից փլուզելով կարծրատիպերը։
Ինչպես իր «փեսացու դիակի» հարսանիքին հյուր գնացած երգի հարսն է «ալտերնատիվ», այնպես էլ մեր այսօրվա երաժշտական աշխարհում ալտերնատիվ է «Դոգմա» ռոք խումբը։ Նրանց չեք հանդիպի եթերում, գլամուրային աշխարհում ու մամուլի էջերում, աստղային էլիտար «տուսովկաներում», նրանք հրաժարվում են PR-ի, գովազդային, շոուբիզնեսային խաղի կանոններից ու մտավորական ամբիոններից։ Նրանք ապրում են իրենց ստեղծած անդըրգրաունդային «ռոք կայսրությունում», որը ռոք նվագողների ու ռոք լսողների հայրենիքն է։ Read the rest of this entry »